Voor mijn afstudeerproject aan de Willem de Kooning Academie in 2019 heb ik een immersive expo genaamd Walk of Life gemaakt dat draait om het thema van sterfelijkheid en bewustwording daarvan.

De expo bestond uit een drieluik met illustratie en gedichten en een herhalende filmprojectie. Dit alles bevond zich in een afgesloten ruimte waar natuurgeluiden werden afgespeeld en de ruimte was afgeschermd met een groot doek met een illustratie van een bos.

​

De drieluik bestaat uit het leven verdeeld in drie fases: het begin, wat nog pril en nieuwsgierig is, het midden, waarbij je wat meer in een flow zit van het leven, en het einde, waarbij alles ineens tot stilstand komt. Deze fases worden gerepresenteerd door de natuur, met de rivier als de verbindende factor, die uit een kabbelend beekje begint, dan steeds sneller begint te stromen en dan ten slotte kolkend weer tot stilstand komt in rustiger water.

De illustraties zijn afgedrukt op zorgvuldig uitgezochte (duurzame) stoffen, waarbij de dikte en doorzichtigheid van de stof afneemt bij elke levensfase.
 

De illustraties gaan gepaard met (stukken van) gedichten die mijn vader heeft geschreven. Hij is zelf in 2017 gestorven aan de gevolgen van kanker, en besteede tijdens zijn ziektebed veel aandacht aan (zijn) sterfelijkheid. Dit is voor mij de aanleiding geweest om dit project tot stand te brengen.

​

Naast de drieluik speelt zich een film af These Are the Things Most Beautiful in Life dat wordt geprojecteerd op een serie paralel geplaatste hangende transparante doeken waar je je ook doorheen kunt bewegen. Zoals de titel al suggereert toont de film allemaal kleine momenten in het leven waar we gelukkig van worden en wat juist belangrijk is om aandacht aan te schenken.